Afscheid van onze vriend Jan Marien

Janantoon

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onze vriend en mecenas Jan Marien is na een korte hevige ziekte van ons heengegaan op 28.2.2015. Hieronder vindt U zijn afscheidsgedicht.

 

Cuando siente la plenitud de las horas
un elefante se va a morir solo.
Y cuando mis manos ya no sirvan
para nada, ni para acariciar,ni para escribir o labrar madera,
ni para jugar con mis nietos,
también mi hora habrá llegado.
Será una hora sencilla y justa.Subiré lentamente las sendas antiguas
del altiplano hacia los cerros andinos.
Y al fin, desde la cumbre del Illimani,veré las blancas nieves de antaño,
las nubes de siempre, la luna clara.
Solo esperaré la última madrugada.
Wanneer hij voelt dat zijn uren geteld zijn,
vertrekt een olifant om alleen te sterven.
En wanneer mijn handen niet meer dienen
helemaal niet meer, noch om te strelen,noch om te schrijven of hout te bewerken,
noch om met mijn kleinkinderen te spelen,
zal ook mijn uur gekomen zijn.
Dat uur zal eenvoudig en eerlijk zijn.Dan zal ik langzaam klimmen langs de oude paden
van de hoogvlakte tot de Andesbergen.
En uiteindelijk, van op de top van de Illimani,zal ik de witte sneeuw van weleer zien,
de vertrouwde wolken, de heldere maan.
Dan zal ik alleen nog wachten
op de laatste dageraad.

Men houde rekening met dit verwoestend feit: altijd

ben je elkaar voorgoed, al is het pas tot morgen, kwijt.

Luuk Gruwez

(uit de eindelozen, gedichtenbundel arbeiderspers)

 

 

 

 

Leave a Reply