interview n.a.v. de tentoonstelling in Den Egger

Hoe komt het zo, dat vijf vrouwen, actief in diverse kunstdisciplines, nu acht jaar ver, nog steeds evenveel goesting hebben om samen de schouders onder een nieuwe tentoonstelling te zetten?
Deze tentoonstelling, onze vierde reeds, met de titel Furibunda, is in het voorjaar ontsproten uit de actuele tijdsgeest, als een reactie op de aanslepende economische crisis, het slechte weer, de onvrede in binnen- en buitenland. Met dit thema willen we teruggrijpen naar wat vrolijkheid, het onbezorgde jeugdgevoel, al is het maar voor even.
Als ik jullie blog vrouweninallestaten bezoek, valt het mij op dat jullie werken goed bij elkaar aansluiten, is er na al die jaren sprake van een kruisbestuiving?
Die harmonie was reeds aanwezig bij onze eerste tentoonstelling in de Rooden Leeuw in Keerbergen. Zonder veel voorafgaand overleg hebben we toen ‘s morgens bij de start van de opbouw elk onze werken aangevoerd en s’avonds stond alles naar behoren. Het valt telkens op dat we gedurende de opstelling weinig spreken. Wel wordt er intens gekeken naar elkaars werk, elk stuk wordt gewikt en gewogen. Ieder voor zich neemt de beslissing wat blijft en wat terug naar huis gaat. Onbewust vullen we elkaar aan. We verwonderen ons daar elke keer weer over, maar het geeft ook een fantastisch gevoel.
Wie zijn ‘vrouweninallestaten’?
We zijn met vijf en vormen een kunstenaarscollectief van gelijkgestemde creatieve zielen, opgericht in 2005. De bewondering voor elkaar’s werk lag aan de basis, samen met de drang om met eigen werk naar buiten te treden. Het collectief heeft dit vergemakkelijkt. Onze diversiteit is een pluspunt voor de bezoekers en we trachten deze dynamiek nog te bevorderen door muziekoptredens en culinaire degustaties in te lassen tijdens de vernissage en finissage.
Irene: Ik woon en werk in Haacht. Reeds van mijn prille jeugd ben ik intens bezig met het scheppen van iets uit het niets. Wegwerpmaterialen beschouw ik als materie. Eenvoudige dingen worden samengebracht tot een harmonieuze creatie. Als vanzelfsprekend kwam ik dan ook terecht bij het bloemschikken. Reeds meer dan dertig jaar kijk ik op een andere manier naar de natuur. Toen in het bloemschikken de schaal belangrijker werd dan de bloemen, ging ik op zoek naar de fundamenten van keramiek. In 2000 zette ik de stap naar de Stedelijke Academie in Leuven. Keramiek gaf balans en werd al gauw passie. Mijn werken zijn overwegend abstract. Vooral wandpanelen dragen mijn voorkeur weg. Ik wil met eenvoudige vormen emotie verbeelden, zonder ondertitels, zonder beschrijving, maar puur, recht uit het hart. Veel van mijn werken hebben dan ook een achterliggende betekenis. De toeschouwer echter is vrij om een eigen verhaal te vormen. Ik werk meestal met zwartbakkende klei, af en toe in combinatie met porselein. Sommige werken worden voorzien van een vleugje bladgoud. Mijn inspiratiebronnen : architectuur, natuur, modetijdschriften, de grafische wereld. Mijn zin voor vernieuwing drijft mij steeds weer tot een zoektocht naar nieuwe vormen.
Liliane: Als beeldhouwster ben ik een late roeping, pas op mijn 37ste vond ik de weg naar de beeldende kunst, boetseren, tekenen en schilderen. Ik werk uitsluitend figuratief en maak vooral vrijstaande beelden, af en toe een bas-reliëf. Zopas startte ik met bronzen beelden. Voordien werkte ik vooral in terracotta en plaaster (voor binnen) en in beton (voor buiten)
Joke: De kunstambachtelijke en artistieke benadering van glas betekent een wereld op zich en is nog steeds niet bekend bij het breder publiek. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Na 6 jaar studie aan de Academie voor Beeldende Kunsten te Mechelen heb ik mij nu vooral toegelegd op creaties die een persoonlijke invulling zijn. Dromen worden werkelijkheid. Ik bewerk glas met verven en toegevoegde materialen al dan niet aangevuld met zeefdruk en zandstraling. Na fusie op 800 graden volgt een vormgeving op 650 graden in een gesloten glasoven. Steeds opnieuw experimenteren passioneert mij. Unieke creaties ontstaan enkel na begeestering. Vaak zijn het maar kleine dingen rondom mij die mijn inspiratiebron zijn. De op het eerste gezicht sobere, kleurrijke creaties zijn na een stille observatie genuanceerd in contrasten die emoties oproepen. Deze nuances kunnen maar ontstaan na jarenlange ervaring. Slechts die creaties die mij beroeren worden tentoongesteld en zijn een verdere bron voor groei.
Roos: Ik schilder niet wat ik zie, wel wat ik voel, zoekend naar vrij zijn, verbonden zijn met wat echt telt. Ik wil een gevecht aangaan op doek, experimenterend met kleurencombinaties en mixed media (zand, jute..), spontaan en speels in een sfeer die de toeschouwer kan prikkelen, om dan die toeschouwer de kans te geven het werk naar eigen behoefte te interpreteren.
Annemie: Ik zie mezelf voornamelijk als een ambachtelijke pottenbakker. Ik draai traditioneel functioneel werk, schalen, kannen, mokken, tassen, e.a. op de draaischijf, maar geef er mijn eigen twist aan. Mijn glazuren maak ik zelf en combineer ze graag onderling. Soms kan ik mijn handen niet bedwingen en ontstaat een figuurtje. Ik laat het maar gebeuren. Keramiek is zo’n prachtige materie!
Werken jullie samen aan de opbouw van een werk?
Neen. We hebben elk ons eigen atelier en daar doen we ons eigen ding. Het gebeurt dat we op een vergadering tonen met wat we bezig zijn, dat levert dan mooie discussies op met betrekking tot de vorm en het achterliggend idee, maar het uiteindelijk resultaat is zowel voor ons als voor de bezoeker de ultieme verrassing. Elke discipline vergt een leerproces van vele jaren om de techniek onder de knie te krijgen, het is niet evident om dit te onderbreken en energie te steken in een andere materie. Maar, misschien in de toekomst, een groepswerk, dat zou wel eens spannend kunnen zijn.
Wat krijgt de bezoeker te zien in Den Egger te Scherpenheuvel ?
Onze tentoonstelling gaat door zaterdag 23/11 van 15 tot 22 uur met een vernissage om 16 uur. Er is op deze openingsdag een doorlopende wijndegustatie van de wijnmakelaarsunie Diepenbeek. Zondag 24/11 houden we open van 11 tot 18 uur. Het weekend daarop, zaterdag 30/11, ontvangen we de bezoekers van 15 tot 22 uur, zondag 1/12 zijn de openingsuren van 11 tot 18 uur met een finissage vanaf 15 uur. We zijn zeer gelukkig dat Jan Mues met zijn kwartet deze finissage komt opluisteren, waarbij de lokale vereniging Femma Scherpenheuvel voor een hapje en drankje zal zorgen. De vijf kunstenaars hopen de bezoekers een gevarieerde tentoonstelling aan te bieden van een vijftigtal werken. Wat extra zuurstof, een tijdelijke verlichting van het bestaan. Welkom!

Leave a Reply